لای این شب بوها،پای آن کاج بلند

روی آگاهی آب،روی قانون گیاه

من مسلمانم

قبله ام یک گل سرخ

جانمازم چشمه،مهرم نور 

دشت سجاده من

من وضو باتپش پنجره ها می گیرم

در نمازم جریان دارد ماه،جریان دارد طیف

سنگ از پشت نمازم پیداست:

همه ذرات نمازم متبلور شده است

من نمازم را وقتی می خوانم 

که اذانش راباد گفته باشد سر گلدسته سرو

من نمازم راپی تکبیرةالاحرام علف می خوانم

پی قدقامت موج

کعبه ام برلب آب

کعبه ام زیر اقاقی هاست

کعبه ام مثل نسیم،می رود باغ به باغ،می رود شهر به شهر

حجرالاسودمن روشنی باغچه است

تاخدافاصله ای نيست بياباهم ازپيچ وخم سبزگياه تاته پنجره بالا برويم وببينيم خداپشت اين

 پنجره لحظه ای کاشته است!تاخدافاصله ای نيست بياباهم ازغربت اين نادانی سوی انديشه

 ادراک افق مثل يک مرغ غريب لحظه ای پربزنيم کاش مي شدهمه ی سطح ،پرازروزن

 دل،بسترسبز علف های مهاجر می شدياهمان فهم عجيب گل سرخ، ياهمين پنجره ی

گردغروب،تامراباتوازاين سادگی مبهم ترس ببرد،تاخودآرامش احساس پرازفهم وصال!

تاخدافاصله ای بوداگرمن چه ميدانستم که اقاقی زيباست؟!يااگربود که من لای اوراق پرازسجده

برگ رمزتسبيح!نمی نوشيدم!وازآن رويش مرطوب شعورمن وتو دردل گرم وپرازشور اميد

خطی ازعشق نميفهميدم! من به پرواز خدا؛دردل من؛دردل تومثل هرصبح پرازآيه نور؛بارها!

معتقدم...

هربارکه دیگران دربرابر اعتمادم سوء استفاده کردن تورومقصردونستم نه خودم رو

 که ساده لوحی کردم

هربارکه مشکلات زیادی سرراهم سبزمیشد ودرمانده میشدم تورومقصرمی دونستم

 نه نادانی خودمو

وهزاران باراین هربارهاتکرار شد وباز انگشتم رابه طرف توگرفتم 

خدایا منوببخش که همیشه ازپذیرفتن مسؤلیت اشتباهاتم شونه خالی کردم 

وتودربرابر این همه گناهم تنها باسکوت پاسخم دادی 

وحالا معنای این جمله را  خیلی خوب می فهمم:((جواب ابلهان خاوشی است))

در آن کرانه که دل با ستاره همزاد است

به من اجازه در اوج پر زدن داده است

در ان کرانه که همواره یک نفر آنجاست

که در پذیرش مهمان همیشه آماده است

در آن کرانه که خورشید پیش یک گنبد

بدون رنگ ز بازار حسن افتاده است

همیشه از تو سرودن چه سخت و شیرین است

شبیه تیشه زدن های سخت فرهاد است

سوال می کند از خود هنوز آهویی

که بین دام و نگاهت کدام صیاد است

دلم که دست خودم نیست این دل غمگین

همان دلی است که جامانده در گوهر شاد است

                                    بدون فن غزل بی کنایه می گویم

دیشب شهر مااصفهان ودوشهرستان آن برخوار وشاهین شهروشهر فارس لرزید زلزله ای باریشتر 4ویک دهم .

امروز خیلی دراین فکرهستم که اگر زلزله شدت بیشتری داشت ومیمردم چه میکردم؟؟آیاآماده ملاقات باخدایی که 

اینقدر دم از محبتش میزنم هستم.خیلی آهسته به خودم گفتم نه 

پاسخ سختی به خودم دادم وپیش خودم شرمنده شدم ولی تلخی این پاسخ برایم شیرین شد وقتی که صادق 

بودنم باخودم برایم ثابت شد.اماباید دست به کار شد معلوم نیست تاچند ثانیه دیگر نفسی باقی باشد!

چه بلایی سر انسانیت مان آمده؟

آیا منفعت شخصی تاآن حد ارزشمند است که شخصیت یک انسان را زیر سوال ببریم؟

گشت آلوده به خون حضرت هابیل

زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید

آدمیت مرد !

از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند

آدمیت مرده بود

بعد، دنیا هی پر ازآدم شد و این آسیاب

گشت و گشت

قرن ها از مرگ «آدم» هم گذشت

آدمیت بر نگشت !

قرن ما روزگار مرگ انسانیت است

سینه ی دنیا ز خوبی ها تهی است

صحبت از آزادگی ٬ پاکی ٬ مروت ٬ ابلهی است !

قرن «موسی چومبه» هاست !

روزگار مرگ انسانیت است

از نگاه ساکت یک کودک بیمار

از غم یک مرد در زنجیر - حتی قاتلی بر دار -

وندر این ایام ٬ زهرم در پیاله ٬ اشک و خونم در سبوست

مرگ او را از کجا باور کنم؟

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

وای ! جنگل را بیابان می کنند

دست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان می کنند !

هیچ حیوانی به حیوانی نمی دارد روا

آنچه این نامردمان با جان انسان می کنند !

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

فرض کن : مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

فرض کن : یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض کن : جنگل بیابان بود از روز نخست !

در کویری سوت و کور

در میان مردمی با این مصیبت ها صبور

صحبت از مرگ محبت ٬ مرگ عشق

گفتگو از مرگ انسانیت است 

شوق دارم شوق خندیدن به لبخند خدایی ات؛اما افسوس که آنرا خیلی کم بدست می آورم.

اینقدر شوق دارم که باتمام وجودم به سمتت بیایم؛ولی افسوس که هنوز نتوانسته ام ثابت قدم باشم.

خدایا دلم شکسته است،شکسته تر از شکسته

از خودم

از بدی عملم

کسی که عبادت خالصانه خورا به سوی خدافرستد،پروردگار بزرگ برترین  مصلحت 

اورا به سویش خواهد فرستاد.

باشیم کنار بستر یه مادر

امشب بیاین خداخدا کنیم باهم دیگه همه دعاکینم

مادر نره بمونه پیش حیدر

داره می جوشه خون توی رگم

چی شد توکوچه ؟بهتره نگم

مادرفدایی ولی شده جرمش حمایت از علی(ع) شده

بازوش کبود واون قدش خمیده

کبوتری می خاد رها شه از قفس

زسینه اش میریزه خون باهرنفس

خدای من به داد مادرم برس مادر!مادر!مادر!

مادر شده برای علی(ع) سپر،پهلو شکسته ،دل شکسته تر

راحت می شه زدرد ورنج ومحنت

ما_ائمه(س)_حجت خداوند برزمین هستیم ومادرما حضرت زهرا(س)حجت خدابرما.

ازکرم،افتاده ای را دست گیر

دردمندم،برمن مسکین نگر

تاشود درد دلم درمان پذیر

ازتو نگریزد دل من یک زمان

کالبدراکی بود از جان گریز

چون نیابم بوی مهرت یک نفس

از دل وجانم برآید صدنفیر

دل،که با وصلت چنان خوکرده بود

درکف هجرت کنون مانده است اسیر

باز هجرت قصد جانم می کند

کشته ای رابار دیگر کشته گیر

به دلم که نگاه می کنم چیزی جز کهنگی نمی بینم

شاید به ظاهر نوشده باشم  اما درباطنم خبری نیست

هرسال این موقع که می شود باخود عهد می بندم که نوبشوم

اماافسوس که هنوز نتوانستم تماما نوبشوم

رونق عهد شبابست دگر بوستان را                                                                              

ای نوبهار خندان از لا مکان رسیدی                                                                             

خدایاتوبی نهایت خوبی هایی

ومن  توخوبیهاصفرام

بی نهایت اگه باصفرجمع بشه

بازم بی نهایته

وصفرتنهاامیدش

جمع شدن بابی نهایته

خدایا کی منوبه اندازه تودوس داره؟

کی تموم احساساتمو مث تو درک میکنه؟

کی به جزتو توی همه لحظات باهامه؟

بس چطور می تونم ادعا کنم که تنهاام؟

وقتی یاری به خوبی تودارم

آخر جز زرق وبرق های فریبنده کمتر چیزی درآن بیدا می شود

بزرگی می گفت:تمام عمرمان را صرف دوکارکرده ایم

روزی دل بستن ودیگر روز دل کندن

چقدر کوچک شده ام که دنیا باتمام کوچکی اش

من به این بزرگی را به خود سرگرم کرده

منظورم از بزرگی صفات اکتسابی نیست

منظورم اصل وجود انسان،روح اوست

ما چکیده ای از خداییم 

کمی چشم هایمان راباز کنیم وواقعیت دنیارا ببینیم

دربرابر لطف ومهربانیت هیچ نمی توانم بگویم

 خوشحالی ام را درقالب هیچ کلمه ای نمی توانم بگنجانم

خوشحالی از اینکه احساس می کنم این روزها به تونزدیکترم

واین از تمام دنیا برایم بارزش تر است

همین که ذره ای به تونزدیکترشوم به اندازه تمام هستی ام می ارزد

که چرا غافل ازاحوال دل خو یشتنم

ازکجا آمده ام آمدنم بهرچه بود؟

به کجا می روم آخر ننمایی وطنم

مانده ام سخت عجب کزچه سبب ساخت مرا 

یاچه بوده است مراد وی ازاین ساختنم

مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک 

دوسه روزی قفسی ساخته اند ازبدنم

ای خوش آنروز که پرواز کنم تابردوست 

به هوای سرکویش پروبالی بزنم 

کیست درگوش که اومی شنود آوازم؟

یا کدام است سخن می نهد اندر دهنم 

کیست دردیده که از دیده برون می نگرد

یاچه جان است،نگویی که منش پیرهنم 

من به خود نامدم اینجاکه به خود باز روم 

آنکه آوردمرا باز برد دروطنم

تومپندار که من شعر به خود می گویم

تاکه هشیارم وبیدار یکی دم نزنم

شمس تیریزی اگر روی به من بنمایی 

واله این غالب مردار به هم درشکنم 

                                              خداوندگار عشق وعرفان